Με αισθαντικότητα στο χρώμα και παράλληλη σχεδιαστική ικανότητα, η Εύα Διβάρη ασχολείται χρόνια με την ζωγραφική. Το ενδιαφέρον της συνήθως στρέφεται γύρω από ρευστές καταστάσεις, όπως είναι οι εικόνες που μεταφέρουν ζωντανές μνήμες, μα διάθεση νοσταλγίας και αναπόλησης. 

Το περιβάλλον και οι ανθρώπινες περιπέτειες ελκύουν συχνά την προσοχή της ζωγράφου, που αποδίδει τις αντιπαραθέσεις ή τους συμβολικούς συνειρμούς τους μέσα από ένα φάσμα διαρκούς μετατρεψιμότητας και εναλλαγών.

Μια άλλη πτυχή του εικαστικού εαυτού της αποκαλύπτει στην παρούσα έκθεση η εμπνευσμένη καλλιτέχνης Εύα Διβάρη.

Τα επιβλητικά σε όγκο ποντοπόρα πλοία, οι σκουριασμένες και ηλιοκαμένες λαμαρίνες, τα ειδικά εξαρτήματα που έχει φιλοτεχνήσει είναι κατάθεση ψυχής, μνήμης και εμπειρίας λόγω της ιδιαίτερης συνύπαρξής της με το θαλάσσιο υγρό στοιχείο.
Η δημιουργός αυτόκλητα εμβαθύνει στην απόδοση και με την ενότητα των συγκεκριμένων έργων δίνει ιδιαίτερη σημασία σε άλλα επίπεδα όπου κυριαρχεί η μεγαλοπρέπεια του όγκου, η καθαρότητα του χρώματος, η λαμπρότητα των συνθέσεων. 

Η τεχνική που ακολουθεί αγγίζει την ύψιστη ρεαλιστική απεικόνιση με εξπρεσιονιστικές αποκλίσεις που ανταποκρίνονται με σχετική ακρίβεια στην μεθοδολογία της πρωτοποριακής εικονογράφησης. Η ελληνική ναυπηγική τέχνη, ο χώρος του ναυπηγείου και του λιμανιού την συναρπάζει θεματολογικά. Μεταλλάσει σε ζώσα μορφή κάθε σκηνή που εμπεριέχει θαλάσσια φυγή δίνοντας σάρκα και οστά σε κάθε σκέψη γύρω από τα στοιχεία της φύσης. Τα πολύπλοκα σχήματα και ο ορίζοντας νοηματοδοτούν την αυτάρκεια ενός ιδιωματισμού, μιας προσωπικής απομόνωσης και μιας αυτοπεριθωριοποίησης.